freepay, Freepay, freepay.ir, فری پی, درگاه پرداخت
تبلیغات
فال, فال های وتار, فال وتار, faal, fal, wtaar, faal wtaar


ژانویه‌ی امسال بود که شرکت تسلا موتورز سامانه‌ی "فراخوانی" را معرفی کرد؛ امکانی که به بسیاری از خودروهای جدیدش اجازه می‌دهد به‌صورت خودکار پارک شوند. صاحبان خودرو با استفاده از یک تلفن همراه هوشمند یا ریموت اتومبیل، می‌توانند از راه دور به خودروهای خود فرمان دهند تا درب‌های پارکینگ را باز کنند، وارد پارکینگ شوند، پارک کنند و خودشان خاموش شوند. زمانی که رانندگان دوباره به خودرو نیاز داشته باشند، می‌توانند از راهی مشابه آن‌ها را فراخوانی کنند.

در آینده‌ای نه چندان دور، کارگران ساختمانی شروع به تخریب و تغییر ۲۷.۰۰۰ مترمربع فضای یک پارکینگ معمولی در ناحیه‌ی اطراف پارک حومه‌ی شهر نشویل می‌کنند و آن را به فضایی با رویکرد آینده تبدیل می‌کنند که تمام روندهای اخیر در شهرسازی مدرن را با خود به‌همراه دارد. در ادامه می‌توانید طرحی از آن را مشاهده کنید.

توسعه‌دهندگان اغلب تمایل دارند فضاها و مکان‌های کوچک را به‌همراه چیزهایی مثل پانل‌های خورشیدی و سقف‌های سبز ترکیب کرده و بسازند. اما تعداد بسیار زیادی موارد این چنینی در سطح شهر وجود دارد. خصوصیتی که این پروژه را منحصربه‌فرد می‌کند این است که اولین پارکینگ طراحی شده در منطقه‌ای در سراسر کشور امریکاست که خودروهای دارای ویژگی خودکار مانند سامانه‌ی "فراخوانی" تسلا می‌توانند خودشان به‌صورت خودکار در آنجا پارک کنند و به شبکه‌ی گسترده‌ی حمل و نقل متصل شوند.

فضای شهری

ممکن است رانندگان وسایل نقلیه فکر کنند که نیازی به تغییر ساختارهای راجع مانند پارکینگ‌های معمولی به فضاهایی با رویکرد آینده نیست. اما مانند هر بخش دیگری از صنعت حمل و نقل که تحت تأثیر فناوری است، پارکینگ‌ها نیز از این قضیه مستثنا نیستند. متخصصان معتقدند در دهه‌ی آینده، این فناوری‌ها باعث تغییر در خواسته‌های رانندگان از یک پارکینگ خواهد شد. در نتیجه، مادامی‌که این تغییرات ادامه پیدا کنند، ساختمان‌های موجود نیز ممکن است نیاز به تغییر و تجهیز شدن داشته باشند و حتی ساختارهای جدید نیز از ابتدا ساخته خواهند شد. در شهر نشویل طراحان فضای شهری در تلاش برای پیشتاز شدن در انجام این تغییرات هستند.

برایان رایت، مدیر ارشد شرکت برنامه‌ریزی و طراحی شهری که اداره‌ی پروژه‌ی نشویل را بر عهده دارد می‌گوید: "این مشتری‌های ما نیستند که ما را به جلو سوق می‌دهند، این گروه‌های سرمایه‌گذاری هستند که با سرمایه‌گذاری در پروژه و درخواست تجهیز ساختار، باعث تغییر در مکان‌های فعلی یا ساخت فضاهای جدید می‌شوند و این در واقع یک تغییر اساسی خواهد بود."

خودروهای خودران نیاز به فضای واقع در جلوی ساختمان‌ها را برای سرنشینان وسایل نقلیه برطرف می‌نمایند. پس از خارج شدن سرنشینان خودرو در یک ناحیه‌ی معین، خودرو به‌صورت خودکار به پارکینگ می‌رود. چنانچه سرنشینان قصد پیاده شدن از خودرو را نداشته باشند نیز با حرکت خودرو در مکان باریک‌تری نسبت به فضاهای معمول فعلی که دارای ۲.۷ متر عرض هستند، در نهایت فضای کوچک‌تری را اشغال خواهند کرد که شاید دارای عرض ۲.۱ متر یا حتی ۱.۹ متر باشند. قرارگیری وسایل نقلیه در فضاهای کوچک‌تر به نوبه‌ی خود می‌تواند میلیون‌ها دلار صرفه‌جویی برای شرکت‌های ساخت و ساز، خریداران مسکن و مصرف‌کنندگان را در پی داشته باشد. اما این تنها یک بخش کوچکی از مسئله است.

خودروهای دارای امکانات ارتباطی، بُعد دیگری از توانمندی‌های خودروهای خودران را روشن می‌سازند. هم در وسایل نقلیه‌ی دارای امکانات ارتباطی تنها با مالک خود و هم در وسایلی که به اشتراک گذاشته می‌شوند، قابلیت فراخوانی خودرو از راه دور بدان معنی است که نیازی نیست پارکینگ‌ها دقیقاً در وسط مناطق دارای مراکز خرید یا نزدیک به نواحی مرکز شهر واقع شوند. پارکینگ‌ها پتانسیل آن را دارند که در خارج از مناطقی که ارزش ملک بالاست و استفاده‌های دیگری می‌توان از آن داشت، قرار گیرند. این موضوع نه تنها تغییرات شگرفی در وضعیت پارکینگ‌ها بلکه تغییرات بزرگی در مناطق اطراف آن‌ها را نیز به دنبال خواهد داشت.

"با ساخت پارکینگ‌ها فراتر از حد مجاز، ترافیکی در جاده‌ها بوجود می‌آید که غیر قابل تحمل خواهد بود."

راسل پرستون یک طراح نواحی شهری در شرکتی خصوصی در شهر بوستون می‌گوید: "شهرها و شهرستان‌های ما در واقع باید در مقیاس انسانی باشند تا کاربردی بوده و پویا و زنده باشند و این فناوری‌ها به طراحان امکان طراحی در مقیاس انسانی را می‌دهند و پیش فرض فضای قرارگیری خودرو نباید مکانی برای خودرویی به وزن دو تن باشد. مردم در جلوی یک فروشگاه یا آپارتمان محل زندگی خواهان وجود پارکینگ‌های شخصی برای پارک خودروهای خود - و چیزی بیش‌تر از آن - هستند، اما این موضوع در حال تغییر است. ما یک جامعه‌ی وابسته به خودروی شخصی بوده‌ایم اما مردم در حال درک این موضوع هستند که چگونه نداشتن یک خودروی شخصی و پارکینگ‌های مختص آن خودروها به نفعشان است."

مشخصاً او تنها فردی نیست که به این مسئله اعتقاد دارد.

کاهش فضای پارکینگ

احتمالاً شهر نشویل اولین شهر امریکایی خواهد بود که در آن پارکینگی با ویژگی پارک خودکار و دارای توانایی ارتباط با خودرو به‌صورت واقعی ساخته خواهد شد، اما تنها جایی نخواهد بود که طراحان و دیگر افراد با دیدن پیاده‌سازی فناوری‌های مذکور غرق در فکر شوند. در شهرهای سامرویل و ماساچوست نیز مقامات دولتی و مسؤولین حمل و نقل معتقند که با اجرای چنین پروژه‌هایی، می‌توان راه‌حلی‌هایی برای عبور از مشکلات کلیدی ایجاد کرد.

در امتداد رودخانه‌ی میستیک، حومه‌ی شهر بوستون محل زندگی حدود ۸۰.۰۰۰ خانوار است که در فضایی به مساحت تقریبی ۱۰ کیلومتر مربع سکنی گزیده‌اند. شهردار قدیمی آن منطقه جوزف کرتاتون با اعلام اضافه کردن ۹۰.۰۰۰ واحد مسکونی طی ۲۵ سال آینده، قول ایجاد فضای زندگی بیش‌تر را به اهالی داده و با جذب حرفه‌های جدید، سعی در گسترش نواحی اطراف محله‌های Assembly Row و Union Square را دارد. در عین حال، او می‌خواهد فضاهای اختصاص داده شده به پارکینگ‌ها را که حدود ۶۰ درصد شهر را تصرف کرده‌اند، کاهش دهد ولی دست‌یابی به چنین هدفی با توجه به توسعه‌ی کسب و کار جدیدی که او در نظر گرفته، محال به نظر می‌رسد.

جوزف کرتاتون می‌گوید: "افرادی که کاهش فضای پارکینگ‌ها را مغایر با توسعه‌ی کسب و کار می‌بینند عقایدی کهنه دارند ولی ما دریافتیم که امکان پیشرفت میسر نخواهند بود مگر در بستری بر پایه‌ی سیستمی با برنامه و نگرشی که پویایی را به‌عنوان بخشی از اکوسیستم می‌داند."

پارکینگ خودکار آئودی

بخشی از برنامه‌ی جوزف کرتاتون شامل ارزیابی و بازنگری در فضاهایی است که در حال حاضر از آن‌ها به‌عنوان پارکینگ استفاده می‌شود. در محله‌ی Assembly Row بخشی در مجاور رودخانه توسعه یافته است که بعد از فضای صنعتی موجود، ۴۰ درصد از فضای در دسترس به پارکینگ تبدیل شده است. شهر سامرویل با همکاری با کمپانی‌های نوآوری آینده‌ی شهری آئودی و شرکت سرمایه‌گذاری املاک فدرال تراست یک آزمایشگاه پویا در شهر راه‌اندازی کرده است تا بررسی کند که چگونه فناوری‌های خودران می‌توانند فضاهای اختصاص داده شده به پارکینگ‌ها را کاهش دهند. در محیطی که خودروهای خودران پارکینگ‌هایی مشترک با خودروهای معمولی دارند، کارشناسان کاهشی ۲۶ درصدی در فضا را پیش‌بینی می‌کنند. اگر پارکینگی مختص خودروهای خودران ساخته شود این کاهش فضا تا سال ۲۰۳۰ به ۶۲ درصد خواهد رسید.

برای توسعه دهندگان این رقم قابل توجه است. هزینه‌های توسعه‌ی فضای پارکینگ می‌تواند هم سودآور باشد و هم زیان‌آور و به هر نحوی که باشد به خریداران مسکن و مصرف کنندگان منتقل می‌شود. آئودی پیش‌بینی می‌کند اگر کاهش‌های تخمین زده شده تنها در جریان پروژه‌ی محله‌ی Assembly Row به‌دست آیند به‌طور حدودی مبلغ ۱۰۰ میلیون دلار صرفه‌جویی را در پی خواهند داشت. آئودی در سال ۲۰۱۷ آزمونی را به‌صورت واقعی بر روی ویژگی‌های پارک خودکار در یک پارکینگ اجرا خواهد کرد تا ببیند عملکرد خودروها در یک محیط کنترل شده چگونه است.

برد استرتز مدیر امور دولتی آئودی گفت: "ما می‌خواهیم ببینیم که این سیستم در دنیای واقعی چه حسی دارد و در مصارف رفت و آمدهای روزانه و تعامل با خریداران و مجموعه‌های مشابه چگونه عمل خواهد کرد. مسؤلان می‌خواهند تعداد خودروهای پارک شده را به‌شدت کاهش دهند و در نتیجه بهره‌برداری از فضا را به حداکثر برسانند و از دید ما، نحوه‌ی تعامل پارکینگ‌های خودکار با وسایل نقلیه‌ی خودران می‌تواند پاسخی مناسب به این نیاز باشد."

در حالی‌که آئودی در حال بر روی مسایل فنی این مسئله است، جوزف کرتاتون به دنبال راه‌حلی دولتی برای دفاع از بازنگری در طرح پارکینگ شهر سامرویل و خیلی جاهای دیگر است.

فضاهای اختصاص داده شده به پارکینگ هزینه‌ی گزافی را تحمیل می‌کنند

پاییز امسال، شهردار سامرویل برنامه‌ریزی کرد تا قبل از انجمن هیأت مدیره‌ی شهر، تغییرات بیان شده را به‌منظور اعمال در قوانین منطقه‌بندی شهر پیشنهاد دهد. در حال حاضر، قوانین شهر سامرویل اجازه‌ی ساخت دو فضای پارکینگ برای مسکن‌های عادی و حداقل تعداد ممکن را برای ساختمان‌های تجاری جدید صادر می‌کند.

الزامات ذکر شده میزان فضای در دسترس برای انجام پروژه‌ها را کاهش می‌دهد و ده‌ها هزار دلار به هزینه‌هایی که به خریداران مسکن منتقل می‌شود را تحمیل می‌کند که بر روی توان مالی خرید تأثیر می‌گذارد. در پروژه‌ی محله‌ی Assembly Row در شهر سامرویل، مکان‌های اشاره شده چیزی بالغ بر ۲۵.۰۰۰ دلار در هر فضا هزینه تحمیل می‌کند. بسته به ارزش ملک و نحوه‌ی قرارگیری پارکینگ هم‌سطح زمین یا در ارتفاع بالاتری نسبت به سطح زمین یا در زیر زمین، هزینه‌های تحمیلی می‌توانند تا ۵۰.۰۰۰ دلار به ازاء‌ هر فضا افزایش یابند مانند هزینه‌های صرف شده در پروژه‌ی نوپای ناحیه‌ی نشویل. اما همه‌ی مشکلات به هزینه مربوط نمی‌شود. به‌طور فزاینده‌ای، حداقل استانداردهای مورد نیاز در ایجاد پارکینگ در مناطق پرازدحام رعایت می‌شوند.

برد راوسون مدیر حمل و نقل شهر سامرویل می‌گوید: "این کار مصداق بارز از پای درآوردن خود به‌دست خود است. اگر شما پارکینگ‌هایی فراتر از حد مجاز بسازید، ترافیکی در جاده‌ها بوجود می‌آورید که غیر قابل تحمل خواهد بود. این بسیار حائز اهمیت است که شما قوانین منطقه‌بندی را بفهمید و باعث ایجاد ترافیک نشوید."

پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ بوسیله‌ی دانشگاه کانکتیکات انجام گرفت، موضوع را بیش از پیش آشکار ساخت. پژوهشگران در دانشگاه، قوانین و سیاست‌های منطقه‌بندی در نواحی New Haven شهر کانکتیکات و کمبریج شهر ماساچوست را مورد بررسی قرار دادند و تعیین کردند که چگونه نوع سیاست‌های بهره‌برداری از زمین می‌تواند به‌خوبی در اقتصاد کلی شهر مشارکت داشته باشد. در دهه‌ی ۱۹۵۰ هر دو شهر مذکور حداقل الزامات پارکینگ را مشابه پارکینگ‌های شهر سامرویل و دیگر مکان‌ها در اختیار داشتند. اما در سال ۱۹۸۱ کمبریج اولین بخشی از یک شهر در کل کشور شد که مسیرش را تغییر داد. به‌جای باقی ماندن و دست و پا زدن در حداقل‌های مورد نیاز، کمبریج حداکثر الزامات پارکینگ را استوار کرد که توسعه‌ی فضای پارکینگ را محدود کرده و حالت‌ها و وضعیت‌های جایگزین حمل و نقل و جابه‌جایی عمومی را تشویق می‌کرد.

در مقایسه‌ی بازده‌ی اقتصادی این دو شهر، در زمانی‌که بعد از ۳۰ سال سیاست‌های منطقه‌بندی آن‌ها تطبیق یافت در برابر ۳۰ سالی که دارای سیاست‌های متضاد بودند، پژوهشگران دانشگاه کانکتیکات نتیجه‌ی تحقیقات خود را این‌طور بیان کردند: "پارکینگ‌های فراوان واقع در خارج از محیط جاده، اثرات زیان‌باری بر شکل و کاربردهای شهری وارد کرده است." زمانی‌که ساکنین شروع به مهاجرت به نواحی حومه‌ی شهر کرده‌اند، الزامات منطقه‌بندی در New Haven تغییراتی داشت و با فراهم آوردن پارکینگ در نزدیکی محلی مقابل فروشگاه‌ها به‌جای داشتن اثرات مخرب، عاملی برای نجات شهرها شد.

"این فناوری‌ها به طراحان امکان طراحی در مقیاس انسانی را می‌دهند و پیش فرض فضای قرارگیری خودرو نباید مکانی برای خودرویی به وزن دو تن باشد."

شاید کمبریج اولین بخشی بود که این تضاد را تشخیص داد، اما شهرهای دیگر نیز در حال بررسی و کشف این موضوع هستند. الزامات بیش از حد اعمال شده در پارکینگ‌های شهر میامی منجر به ایجاد تعداد زیادی پارکینگ در این شهر شده و در سال ۲۰۱۰ مسؤولان شهر تصمیم به کنار گذاشتن برخی بخش‌های قوانین منطقه‌بندی شدند که مستلزم حداقل تعداد فضا برای ایجاد پارکینگ جدید بود. این تغییر، با شروع گسترش ساختمان‌های بلند مرتبه در مرکز شهر همراه بود که حتی برخی از آن‌ها فاقد پارکینگ بودند.

اگر مکان‌های خصوصی پارکینگ‌شان را حذف کنند، آیا با این کار اعتماد به پارک در پارکینگ‌های خصوصی یا عمومی در جاهای دیگر افزایش می‌یابد؟ یا با عدم استفاده‌ی ساکنان آن‌ها از خودروی شخصی، نیاز به استفاده از پارکینگ کاهش می‌یابد؟ در نظر گرفتن این مطلب ارزشمند است. در شهر سامرویل، پرستون عضوی از گروهی افراد مسؤول بخش خصوصی و رهبران اجتماعی است که در حال توسعه‌ی مجدد محله‌ی Union Square هستند. آن‌ها نه تنها علاقمند به وجود پارکینگ‌ها و میزان توانایی بالقوه‌ی استفاده از ظرفیت آن‌ها هستند بلکه نحوه‌ی جای‌گیری پارکینگ‌ها در طرح کلی حمل و نقل محله را مورد توجه قرار می‌دهند. پرستون در رویکردی رو به سوی آینده به پارکینگ به‌عنوان یک قطب حمل و نقل کلیدی نگاه می‌کند – هدف این است که یک پارکینگ روبروی خیابانی با راه ورود و خروج کنترل شده (مانند راه عبور از مسیر یک قطار که را چراغ راهنمایی کنترل می‌شود) قرار گیرد.

پرستون می‌گوید: "پارکینگ جالب‌ترین قسمت معماری شهری نیست، اما در واقع یکی از بخش‌های اصلی در معماری به حساب می‌آید. پارکینگ‌ها می‌توانند به‌نحوی طراحی شوند که علاوه بر استفاده‌ی معمول، محلی برای برگزاری رویدادها نیز باشند. این مورد استفاده ممکن است در همه‌جا کاربرد نداشته باشد اما مردم پارکینگ‌های چند منظوره را با کاربردهای موقتی یا ثابت در ذهن خود مجسم می‌کنند. من به پارکینگی فکر می‌کنم که می‌تواند به مکان خوبی برای برپایی فروشگاه، به اشتراک‌گذاری دوچرخه یا پارک دوچرخه‌های خصوصی افراد باشد، پس به مکانی پویا تبدیل خواهد شد. زمانی که این مکان به مسیر اصلی عبور و مرور متصل شود، به مردم امکان استفاده از گزینه‌های مختلف آن بسته به نوع کاری که انجام می‌دهند، داده شده و مردم حق بهره‌مندی از سرویس‌های ارائه شده را به‌منظور رفع نیازمندی‌های خود پیدا می‌کنند."

از برخی جهات در آینده، نیازهای بیان شده ممکن است شامل صرف پارک کردن وسایل نقلیه نباشد.

پارکینگ خودکار آئودی

تغییرات آینده چالش امروز است

به عقیده‌ی بسیاری، در دوره‌ای که سرویس‌های خدمت‌رسان به افراد به‌قدری خودکار شوند که خودروها خودشان چندین خیابان را طی کنند تا به‌صورت خودکار پارک شوند یا خودروهایی که به‌صورت اشتراکی خدمات می‌دهند می‌توانند در محوطه‌ای با کنترل از راه دور منتظر بمانند تا در زمانی که به آن‌ها نیاز شد فراخوانی شوند، تنها یک دهه یا شاید کمی بیش‌تر فاصله داریم. در آن زمان پارکینگ‌هایی که در زمین‌های فعلی واقع شده‌اند می‌توانند به‌منظور استفاده‌های ذکر شده مجدداً توسعه داده شوند.

اما طراحان شهری باید آن نیازها را امروز در طرح‌های خود پیش‌بینی کنند. تجهیز کردن یک ساختمان پارکینگ برای یک واحد مسکونی یا فروشگاهی اگر توسعه‌دهندگان به‌خوبی نیازمندی‌های آن را پیش‌بینی نکرده باشند غیرممکن است. سطوح ممکن است کاملاً صاف باشند. شیب‌ها باید کوتاه و نسبتاً با زاویه‌ی زیاد باشند یا در گوشه‌های ساختمان‌ها به‌صورت مارپیچی تهیه شده باشند. سقف‌ها بایستی به‌قدری بلند باشند که استفاده‌های آینده را عملی سازند، که ممکن است هزینه‌ها را در این بازه‌ی زمانی افزایش دهد اما از هزینه‌های بازسازی در آینده قطعاً می‌کاهد. طراحی فضا به‌نحوی که نور در مرکز طبقات پارکینگ به اندازه‌ی کافی مکان را روشن ساخته باشد، اجازه‌ی اضافه کردن واحدهای داخلی در آینده را خواهد داد. در توسعه‌ی شهر نشویل، فرضیات ذکر شده مواردی هستند که در حال بررسی و توجه هستند.

برایان رایت می‌گوید: "نحوه‌ی ساخت فضاها نیز اهمیت پیدا می‌کند. زمانی‌که شما با یک ساختمان ساخته شده روبرو هستید، فرصت مناسبی است که آن را تجهیز کنید. حتی چنانچه در موقعیت مناسبی باشد می‌توانید جلوه‌های بصری زیباتری نیز در اجتماعی که دیده می‌شود به آن ببخشید."

بررسی‌ها و دیدگاه‌ها در خصوص فناوری خودران اغلب می‌تواند بر روی فناوری خودران به خودی خود تمرکز کند یا حول تغییراتی که محیط عبور و مرور به آن نیازمند است تا عملکردهای خودران در آن فعال شوند، باشد. اما تغییرات در شکل پارکینگ‌ها تلنگری است که موفقیت فناوری رانندگی خودران در سطح وسیع ملی بدون آن حاصل نمی‌شود و خود نقش تعیین کننده‌ای در میزان توسعه‌ی یک اجتماع در آینده خواهد داشت.

در طول چندین دهه، برای اولین بار است که خودروها در برنامه‌ریزی‌های شهرهای مذکور به‌حساب آمده‌اند و با فناوری خودران، اهمیت در نظر گرفتن قابلیت‌های خودکار در طراحی بیش از پیش اهمیت یافته است. این مطلب نه تنها توسط طراحان شهری مورد توجه قرار گرفته بلکه موردی است که شرکت‌های خودروساز نیز اهمیت آن را درک کرده و تصدیق نموده‌اند.

برد استرتز می‌گوید: "فناوری می‌تواند نگاهی تازه از چگونگی کاربری یک شهر به‌دست دهد. در شهر سامرویل، ما می‌توانیم ببینیم که چگونه همه‌ی بخش‌ها با هم ترکیب می‌شوند و چطور پیاده‌سازی فناوری در دنیای واقعی جلوه‌ای خاص به شهر می‌بخشد. برای درک چگونگی حل مشکلات این چنینی مربوط به آینده در یک سطح محلی، فرصت مناسبی است که از شهر سامرویل بازدیدی به‌عمل آورید. نحوه‌ی ارتباط مردم با این فناوری‌ها را از نزدیک ببینید تا پتانسیل قوی کارآمدی آن را درک کنید."

منبع : Zoomit ارسال به :
انتشار : سه شنبه ۷ دی ۱۳۹۵ - ۲۱:۰:۱۳ دیده شده : ۸بار نویسنده : admin
دیدگاه شما در مورد این مطلب پس از تایید نویسنده سایت نمایش داده خواهد شد
آخرین مطالب
تبلیغات
آمار وتار
  • تعداد مطالب : ۱۳۹۳۱۱
  • تعداد نظرات : ۶۶۲۷
  • تعداد حاضران : ۲۰۶
  • آخرین بروزرسانی : ۲ ماه پيش
تبلیغات
آخرین جستجوها